A week in San Francisco

For the OReilly Solid Conference colleage Korjan and I went to San Francisco for a couple of days. And of course we enjoyed ourself, as you can see :)

Just arrived in San Francisco, just had tot try out the Golden Gate Bridge on skates!! And I’ll still be here on Friday so Friday night skate is also planned :) Awesomeness!

Voor de derde keer op een rij hebben we via airbnb.com een prachtig huis tot onze beschikking hier in Marokko. De eerste twee, in Marrakech en Fes, waren grote slaapkamers in riante woningen, midden in de Medina van deze steden. Beide een heerlijk dakterras en gastvrije mensen die ons met van alles hielpen. In Fes werd er ook nog eens super lekker voor ons gekookt en Souvian ging helemaal overboord om Hester weer beter te krijgen toen ze een dag ziek was.

Maar dit huis slaat alles. Een riant appartement met twee slaapkamers, een grote keuken en woonkamer met eet- en zitgedeelte. Een luxe douche die bij binnenkomst zelfs met rozenblaadjes was versierd. En een trap hoger was een gedeeld dakterras, prachtig mooi ingericht.

Heerlijk om even een eigen huisje te hebben na alle drukte van de afgelopen dagen. En een eigen keuken waar ik nu eens even een tienkilo watermeloen ga aansnijden :)

Het resultaat van een Marokkaanse scheerbeurt!

Attent als ik ben heb ik deze vakantie een scheermes meegenomen. Van eerdere vakanties heb ik geleerd dat na een dag of vier Hester me niet meer wil zoenen omdat ze zich dan bezeerd. En als ik me bij terugkomst scheer dan zijn mijn neus en voorhoofd fel rood verbrand, terwijl mijn kaaklijn nog melkwit is. Vandaar dat ik een scheermes meeneem op vakantie.

Nadeel van zo’n mesje is dat het scheren moeilijker wordt naarmate de haren langer zijn, en na 4 dagen woestijn en een paar dagen Fes is het toch echt te erg. Vandaar op zoek naar een Marokkaanse kapper die mij kan scheren. Nou en scheren dat kon hij!

Eerst inzepen, dan scheerschuim (met zo’n hippe borstel!), vervolgens het scherpe mes erbij en stukje bij beetje kwam er geschoren lukas onder het schuim te voorschijn. En dan is hij er nóg niet, nee dit was met de haarrichting mee, nu nog een keer en dan er tegenin zodat echt alles kortgewiekt is. Vervolgens nog mijn bakkebaarden bijtrimmen, nekharen wegscheren en jukbeenderen subtiel wegwerken. Zelfs mijn oorharen moeten er aan geloven. En dat alles voor nog geen twee euro.

Nou vraag Hester maar naar het resultaat, ze kan de hele dag al niet van mn wangen afblijven ;)

Het resultaat van een Marokkaanse scheerbeurt!

Attent als ik ben heb ik deze vakantie een scheermes meegenomen. Van eerdere vakanties heb ik geleerd dat na een dag of vier Hester me niet meer wil zoenen omdat ze zich dan bezeerd. En als ik me bij terugkomst scheer dan zijn mijn neus en voorhoofd fel rood verbrand, terwijl mijn kaaklijn nog melkwit is. Vandaar dat ik een scheermes meeneem op vakantie.

Nadeel van zo’n mesje is dat het scheren moeilijker wordt naarmate de haren langer zijn, en na 4 dagen woestijn en een paar dagen Fes is het toch echt te erg. Vandaar op zoek naar een Marokkaanse kapper die mij kan scheren. Nou en scheren dat kon hij!

Eerst inzepen, dan scheerschuim (met zo’n hippe borstel!), vervolgens het scherpe mes erbij en stukje bij beetje kwam er geschoren lukas onder het schuim te voorschijn. En dan is hij er nóg niet, nee dit was met de haarrichting mee, nu nog een keer en dan er tegenin zodat echt alles kortgewiekt is. Vervolgens nog mijn bakkebaarden bijtrimmen, nekharen wegscheren en jukbeenderen subtiel wegwerken. Zelfs mijn oorharen moeten er aan geloven. En dat alles voor nog geen twee euro.

Nou vraag Hester maar naar het resultaat, ze kan de hele dag al niet van mn wangen afblijven ;)

We zijn er! Aan het strand! Alleen is het zo donker dat ik er niets van zie. We hebben tot laat doorgereden, zonder fatsoenlijke lunch of avondeten. Maar nou kunnen we morgen wel meteen de zee in.

Het rijden ging weer prima. Waar halen mensen het toch vandaan dat autorijden in Marokko gekkenwerk is? Ik geef toe dat het in steden chaos is, maar dat gaat me aardig af. Ik weet hoe ik met chaos om moet gaan, blijkbaar. De wegen buiten de steden zijn prima. Tolwegen zijn voortreffelijk en rij je makkelijk 120. Andere snelwegen zijn ook goed, maar soms stukken met gaten erin of opeens anderhalf baans. Dan moet een van de twee autos die elkaar willen passeren het grint in, en ik ben er achter dat je huidskleur ermee te maken heeft wie van de twee die eer toebedeeld krijgt. De blankste van de twee moet namelijk in het stof bijten. Vaak ben ik dat, maar van andere toeristen win ik meestal wel.

Rondom dorpen vind je veel mensen, ezels, honden e.d. op en naast de weg. Voor ‘s nachts lastig, als mensen donkerbruine camouflagegewaden aan hebben. Maar vannacht liep er ook opeens een loslopende ezel over de snelweg, weet niet of dat nou door iemand gepland was…

Een andere ontmoeting op de weg was een rotsblok die ik net aan kon ontwijken, om vervolgens terug te rijden en hem van de weg te rollen. Een frontale ontmoeting daarmee gun ik niemand.

En vrienden maken natuurlijk, je kent me. Een politieagent bijvoorbeeld, die naast een ONTZETTEND grote plas stond. Goedzak als ik ben reed ik er tergend langzaam doorheen om de arme man niet nat te maken. Niet wetende dat hij precies naast een enorme kuil in het wegdek stond, waar mijn voorwiel volledig in verdween. In de achteruitkijkspiegel zag ik hem ons vriendschappelijk nazwaaien. Met gebalde vuisten…

We zijn er! Aan het strand! Alleen is het zo donker dat ik er niets van zie. We hebben tot laat doorgereden, zonder fatsoenlijke lunch of avondeten. Maar nou kunnen we morgen wel meteen de zee in.

Het rijden ging weer prima. Waar halen mensen het toch vandaan dat autorijden in Marokko gekkenwerk is? Ik geef toe dat het in steden chaos is, maar dat gaat me aardig af. Ik weet hoe ik met chaos om moet gaan, blijkbaar. De wegen buiten de steden zijn prima. Tolwegen zijn voortreffelijk en rij je makkelijk 120. Andere snelwegen zijn ook goed, maar soms stukken met gaten erin of opeens anderhalf baans. Dan moet een van de twee autos die elkaar willen passeren het grint in, en ik ben er achter dat je huidskleur ermee te maken heeft wie van de twee die eer toebedeeld krijgt. De blankste van de twee moet namelijk in het stof bijten. Vaak ben ik dat, maar van andere toeristen win ik meestal wel.

Rondom dorpen vind je veel mensen, ezels, honden e.d. op en naast de weg. Voor ‘s nachts lastig, als mensen donkerbruine camouflagegewaden aan hebben. Maar vannacht liep er ook opeens een loslopende ezel over de snelweg, weet niet of dat nou door iemand gepland was…

Een andere ontmoeting op de weg was een rotsblok die ik net aan kon ontwijken, om vervolgens terug te rijden en hem van de weg te rollen. Een frontale ontmoeting daarmee gun ik niemand.

En vrienden maken natuurlijk, je kent me. Een politieagent bijvoorbeeld, die naast een ONTZETTEND grote plas stond. Goedzak als ik ben reed ik er tergend langzaam doorheen om de arme man niet nat te maken. Niet wetende dat hij precies naast een enorme kuil in het wegdek stond, waar mijn voorwiel volledig in verdween. In de achteruitkijkspiegel zag ik hem ons vriendschappelijk nazwaaien. Met gebalde vuisten…

Arme Hester!

Blijkbaar gisteren iets verkeerds gegeten, want vandaag is ze een vaatdoekje. Elke 10 minuten naar de wc rennen, en weinig eten naar binnen kunnen krijgen. Gelukkig helpt onze gastheer met het halen van cola, mengen van ORS, speciale kruidenthee zetten en eitjes koken. Alles om Hester weer op de been te krijgen. Op een gegeven moment kwam hij met sombrero en zonnebril op een serenade brengen op zijn mandoline, toen werd het wel een beetje erg vreemd…

In een poging om hester wat cola toe te dienen wilde ik de prik er uit halen. Ik herinner me dat dat met suiker gaat, maar heb het nooit zelf uitgeprobeerd. Dat bleek, want midden in de kamer stond ik opeens met een schuimende fles in mijn handen. Rennend naar de wasbak is gelukkig maar de halve kamer onder de cola komen te zitten. De helft zonder perzisch tapijt :)
Aan het eind van de dag voelde ze zich wel ietsje beter. De tussenpozen tussen toiletbezoeken werden steeds langer, en ze hield redelijk wat ORS water en brood binnen. Hopelijk morgen door naar het strand!

P.s. het yoghurtje op de foto is hester’s lunch, de rest is voor mij :)

Arme Hester!

Blijkbaar gisteren iets verkeerds gegeten, want vandaag is ze een vaatdoekje. Elke 10 minuten naar de wc rennen, en weinig eten naar binnen kunnen krijgen. Gelukkig helpt onze gastheer met het halen van cola, mengen van ORS, speciale kruidenthee zetten en eitjes koken. Alles om Hester weer op de been te krijgen. Op een gegeven moment kwam hij met sombrero en zonnebril op een serenade brengen op zijn mandoline, toen werd het wel een beetje erg vreemd…

In een poging om hester wat cola toe te dienen wilde ik de prik er uit halen. Ik herinner me dat dat met suiker gaat, maar heb het nooit zelf uitgeprobeerd. Dat bleek, want midden in de kamer stond ik opeens met een schuimende fles in mijn handen. Rennend naar de wasbak is gelukkig maar de halve kamer onder de cola komen te zitten. De helft zonder perzisch tapijt :)
Aan het eind van de dag voelde ze zich wel ietsje beter. De tussenpozen tussen toiletbezoeken werden steeds langer, en ze hield redelijk wat ORS water en brood binnen. Hopelijk morgen door naar het strand!

P.s. het yoghurtje op de foto is hester’s lunch, de rest is voor mij :)

We zijn maar een dag in Fes, dus toen onze gastheer hinte naar een gids hadden we daar wel oren naar. Gids Mohammed heeft ons vervolgens de hele dag op sleeptouw genomen door de stad, bezienswaardigheden laten zien en interessante straten en steegjes bewandeld. Twee musea vertelden ons over de geschiedenis van o.a. de Nomaden en Berbers. Daarnaast hebben we gekeken bij de diverse arbeiders.

De leerlooierijen, waar mannen tot hun middel in baden van chemicalieën of duivenschijt staan om de leren huiden te prepareren. De metaalbewerkers waar het zware gehamer als muziek klinkt en de fijne details met een naald worden geplaatst. Van hout worden gigantische stellages voor de trouwceremonie gemaakt. Grote linnen machines met meerdere voetpedalen worden bediend om sjaals en kleden te maken, terwijl tapijten met vliegensvlugge damesvingers in elkaar worden geknoopt.

Prachtig hoe onze gids ons overal tot in de werkplaatsen heeft weten te krijgen zodat we het monnikkenwerk van dichtbij konden bekijken. Maar aan het eind wel bijzonder uitgeput. In een klein restaurantje gegeten tussen de lokalen, Hester kreeg zelfs het kind van de buurtafel een kwartier lang op schoot. De rest van de middag lekker op het dakterras gebleven, en net als gisteren verrukkelijk gegeten bij onze host. Lang leve airbnb.com :)

We hebben onze zinnen gezet op Fes, een van de koningssteden van Marokko en eentje met grote bezienswaardigheden. Wel een kl***eind rijden, uiteindelijk twee volle dagen over gedaan. Gigantische stortbui over ons heen gekregen en delen van de weg waren zo kapot dat ik niet harder dan 30 kon.

Maar we hebben wel geleerd waar dadels vandaan komen, hebben in prachtige tuinen geluncht, uitzichten vanaf 2000m hoogte bekeken, en zelfs een aap op de motorkap gehad. Terwijl we stilstonden, dus hij heeft het overleefd. Onderweg hebben we ook wat dadels en appels langs de weg gekocht, en koekjes. Zandkoekjes, hoe toepasselijk.

Omdat onderhandelen nog een nare nasmaak heeft, hebben we onderweg een airbnb geboekt voor in Fes, naar nu blijkt een prachtige grote kamer in een excentriek huis in het midden van de oude stad. En wederom een bijzonder gastvriendelijke en sociale host. Lang leve airbnb!

We hebben onze zinnen gezet op Fes, een van de koningssteden van Marokko en eentje met grote bezienswaardigheden. Wel een kl***eind rijden, uiteindelijk twee volle dagen over gedaan. Gigantische stortbui over ons heen gekregen en delen van de weg waren zo kapot dat ik niet harder dan 30 kon.

Maar we hebben wel geleerd waar dadels vandaan komen, hebben in prachtige tuinen geluncht, uitzichten vanaf 2000m hoogte bekeken, en zelfs een aap op de motorkap gehad. Terwijl we stilstonden, dus hij heeft het overleefd. Onderweg hebben we ook wat dadels en appels langs de weg gekocht, en koekjes. Zandkoekjes, hoe toepasselijk.

Omdat onderhandelen nog een nare nasmaak heeft, hebben we onderweg een airbnb geboekt voor in Fes, naar nu blijkt een prachtige grote kamer in een excentriek huis in het midden van de oude stad. En wederom een bijzonder gastvriendelijke en sociale host. Lang leve airbnb!

Drie nachten in de woestijn geslapen, heerlijk!
Het begon natuurlijk met de lang verwachte teleurstelling dat het door onze vrienden langs de weg wel erg rooskleurig was voorgedaan. Onze vrienden stuurden ons in de richting van “Oasis Mile et une nuit”, drie uur rijden zuidelijker aan de grens van de woestijn. Daar aangekomen wist niemand ervan, maar met het betaalbewijs kregen we toch een gids en twee kamelen mee. Geen huwelijksfeest, geen bagagekameel, geen beloofde sprookjestocht. Maar wel vier dagen woestijn met een nieuw gezicht: Moubarek. Fijn om met een schone lij te beginnen.

Mijn eerste gedachte bij het zien van de woestijn was “jeumig wat een grote zandbak!”. Volgens Hester rende ik rond als een jonge hond, wat de spierpijn de volgende dag wel zou verklaren.

Waar ik het meest van genoten heb is rondlopen op blote voeten, tot ver over mn enkels in het zand. En van de Television Nomade, het kampvuur. De muziek werd ‘s avonds verzorgd door de Musique Tajine, het pruttelen van de stoofschotel op het vuur. Dit concert duurde meerdere uren, terwijl wij van de tv aan het genieten waren, of een spelletje regenwormen speelden.

's Nachts werd ik telkens iets voor zonsopkomst wakker en kon nog even van de sterrenhemel genieten. Erg goed in sterrenbeelden ben ik niet dus ik verzon er een paar bij: de eiffeltoren, de vliegenmepper en de boogschutter (waarvan helaas alleen de pijl zichtbaar was…) heb ik iedere nacht weer terug weten te vinden. Op de achtergrond hoorde ik dan de kamelen, die smakelijk bezig waren met herkouwen.

Het lukte me goed om hier gedachteloos te zijn, er volkomen in op te gaan en te genieten. De eerste nacht werd ik nog getijsterd door de gezichten van onze oplichters, overdag had ik er geen last van. De laatste nacht zat ik opeens weer in een “doe-stand” doordat Moebarek vroeg hoeveel het kostte om een website te laten maken, want dat wilde hij wel. Tja daar gaat mijn hoofd richting teksten, technieken en vormgeving. Het duurde even voordat ik dat weer los kon laten, ookal kapte ik het onderwerp zo snel mogelijk weer af.

Hester is ook nog even met werk bezig geweest, ze probeerde Moebarek zijn Engels te verbeteren, een hele opgave.

Drie nachten in de woestijn geslapen, heerlijk!
Het begon natuurlijk met de lang verwachte teleurstelling dat het door onze vrienden langs de weg wel erg rooskleurig was voorgedaan. Onze vrienden stuurden ons in de richting van “Oasis Mile et une nuit”, drie uur rijden zuidelijker aan de grens van de woestijn. Daar aangekomen wist niemand ervan, maar met het betaalbewijs kregen we toch een gids en twee kamelen mee. Geen huwelijksfeest, geen bagagekameel, geen beloofde sprookjestocht. Maar wel vier dagen woestijn met een nieuw gezicht: Moubarek. Fijn om met een schone lij te beginnen.

Mijn eerste gedachte bij het zien van de woestijn was “jeumig wat een grote zandbak!”. Volgens Hester rende ik rond als een jonge hond, wat de spierpijn de volgende dag wel zou verklaren.

Waar ik het meest van genoten heb is rondlopen op blote voeten, tot ver over mn enkels in het zand. En van de Television Nomade, het kampvuur. De muziek werd ‘s avonds verzorgd door de Musique Tajine, het pruttelen van de stoofschotel op het vuur. Dit concert duurde meerdere uren, terwijl wij van de tv aan het genieten waren, of een spelletje regenwormen speelden.

's Nachts werd ik telkens iets voor zonsopkomst wakker en kon nog even van de sterrenhemel genieten. Erg goed in sterrenbeelden ben ik niet dus ik verzon er een paar bij: de eiffeltoren, de vliegenmepper en de boogschutter (waarvan helaas alleen de pijl zichtbaar was…) heb ik iedere nacht weer terug weten te vinden. Op de achtergrond hoorde ik dan de kamelen, die smakelijk bezig waren met herkouwen.

Het lukte me goed om hier gedachteloos te zijn, er volkomen in op te gaan en te genieten. De eerste nacht werd ik nog getijsterd door de gezichten van onze oplichters, overdag had ik er geen last van. De laatste nacht zat ik opeens weer in een “doe-stand” doordat Moebarek vroeg hoeveel het kostte om een website te laten maken, want dat wilde hij wel. Tja daar gaat mijn hoofd richting teksten, technieken en vormgeving. Het duurde even voordat ik dat weer los kon laten, ookal kapte ik het onderwerp zo snel mogelijk weer af.

Hester is ook nog even met werk bezig geweest, ze probeerde Moebarek zijn Engels te verbeteren, een hele opgave.

Marokko is Afrika. Hele andere cultuur, andere mentaliteit. Geen uitrust vakantie dit, veel nieuwe indrukken verwerken.

Neem onze eerste dag in Marrakech. Uren rondgedwaald door de stad, met een plattegrond en reisgids in de hand. En door iedere man die we langsliepen werden aangesproken om iets te kopen of de weg te laten wijzen. 
Een jongen heeft ons savonds geholpen thuis te komen toen we verdwaald waren. Toen ik hem vier dirham gaf als dank (meer dan de helft van een taxirit), vond hij dat te weinig en werd hij handtastelijk en brutaal. 
De dag erna liepen we een verlaten straat in en stuitten om de hoek op een tienjarig jongetje die ons de weg wilde wijzen en om geld vroeg. Wij vriendelijk afwijzen, maar toen we terug naar de drukkere weg liepen gooide hij tot drie keer toe een steen naar ons toe. Gelukkig was hij er niet zo goed in.

Of gisteren toen Katy, de verhuurder van onze airbnb kamer, ons vroeg te helpen want een huurder in een ander huis was stampij aan het maken en ze wist niet waarom. Toen wij als tolk fungeerden vertelde de man zijn verhaal: Hij was homo en zijn vriend lag in het ziekenhuis. Hij was journalist en had afgelopen jaren twee moord- en kidnappogingen achter de rug. Zijn verhaal was zo spannend dat uitgevers hem vroegen het op te schrijven en ze wilden het laten verfilmen. Hij had parkinson waardoor dat schrijven niet zo vlotte. Op het moment werd hij nog achtervolgd. En nou komt het: ‘s nachts had hij iemand vanuit het huis waar katy en wij sliepen horen bellen en zijn naam genoemd. Daar moest Katy bij betrokken zijn, want het is haar huis. Dus hij was druk bezig zijn advocaat, de zwitserse ambassade en de lokale politie te bellen om haar op te laten pakken. Daarbij had hij in het internetcafe om de hoek gezien dat “het php adres” van zijn zwitserse bank in autosuggest stond, dat kan ook geen toeval zijn. Nouja, wij hebben dit verhaal aan Katy duidelijk proberen te maken (lang leve google translate), waar ze goed van schrok. Deze vent had immers haar huissleutel! Een paar uur later stond Pipo weer voor onze deur, met rugzak op. Hij ging naar de politie maar wilde graag dat ik hem vergezelde, want ik was zo’n onschuldige student en hij durfde niet goed alleen over straat. Nou mooi niet dus. Zowaar werd Katy ‘s middags gebeld door de toeristenpolitie, dat er een verstrooide man voor ze stond. Katy heeft het verhaal nogmaals verteld, dat deed de man zijn verhaal natuurlijk ook niet veel goed. De volgende ochtend heeft Katy haar slot vervangen en hopelijk is dat einde verhaal.

En dan vandaag, een jongen bij een kapotte auto opgepikt, naar zijn huis gebracht en daar door zijn broer omgeluld om mee de woestijn in te gaan op kamelentocht, vier dagen en drie nachten. Spannend om met een klein groepje de woestijn in te gaan, zandduinen te zien, slapen onder de sterren. Tegelijkertijd betalen we er een astronomisch bedrag voor. Het gevoel afgezet te zijn overstemt het gevoel een avontuur aan te gaan helaas, hopelijk is dat weg zodra we op de kamelenrug zitten…

Een hoop avontuur dus! En daarnaast ook prachtige schouwspelen van arabische kunst, mooie trommelmuziek in de woestijn en in de stad, een aangename ontmoeting met twee mannen op La Place bij een gemberthee-tentje, heerlijk eten, wonderlijke sterrenhemels, prachtige uitzichten van diverse dakterrassen, kortom een kijkje in dit exotische land. En dat na nog maar vier dagen…

Ze zeggen dat je je geest flexibel moet houden. Nou daar helpt zon vakantie wel bij!

Marokko is Afrika. Hele andere cultuur, andere mentaliteit. Geen uitrust vakantie dit, veel nieuwe indrukken verwerken.

Neem onze eerste dag in Marrakech. Uren rondgedwaald door de stad, met een plattegrond en reisgids in de hand. En door iedere man die we langsliepen werden aangesproken om iets te kopen of de weg te laten wijzen.
Een jongen heeft ons savonds geholpen thuis te komen toen we verdwaald waren. Toen ik hem vier dirham gaf als dank (meer dan de helft van een taxirit), vond hij dat te weinig en werd hij handtastelijk en brutaal.
De dag erna liepen we een verlaten straat in en stuitten om de hoek op een tienjarig jongetje die ons de weg wilde wijzen en om geld vroeg. Wij vriendelijk afwijzen, maar toen we terug naar de drukkere weg liepen gooide hij tot drie keer toe een steen naar ons toe. Gelukkig was hij er niet zo goed in.

Of gisteren toen Katy, de verhuurder van onze airbnb kamer, ons vroeg te helpen want een huurder in een ander huis was stampij aan het maken en ze wist niet waarom. Toen wij als tolk fungeerden vertelde de man zijn verhaal: Hij was homo en zijn vriend lag in het ziekenhuis. Hij was journalist en had afgelopen jaren twee moord- en kidnappogingen achter de rug. Zijn verhaal was zo spannend dat uitgevers hem vroegen het op te schrijven en ze wilden het laten verfilmen. Hij had parkinson waardoor dat schrijven niet zo vlotte. Op het moment werd hij nog achtervolgd. En nou komt het: ‘s nachts had hij iemand vanuit het huis waar katy en wij sliepen horen bellen en zijn naam genoemd. Daar moest Katy bij betrokken zijn, want het is haar huis. Dus hij was druk bezig zijn advocaat, de zwitserse ambassade en de lokale politie te bellen om haar op te laten pakken. Daarbij had hij in het internetcafe om de hoek gezien dat “het php adres” van zijn zwitserse bank in autosuggest stond, dat kan ook geen toeval zijn. Nouja, wij hebben dit verhaal aan Katy duidelijk proberen te maken (lang leve google translate), waar ze goed van schrok. Deze vent had immers haar huissleutel! Een paar uur later stond Pipo weer voor onze deur, met rugzak op. Hij ging naar de politie maar wilde graag dat ik hem vergezelde, want ik was zo’n onschuldige student en hij durfde niet goed alleen over straat. Nou mooi niet dus. Zowaar werd Katy ‘s middags gebeld door de toeristenpolitie, dat er een verstrooide man voor ze stond. Katy heeft het verhaal nogmaals verteld, dat deed de man zijn verhaal natuurlijk ook niet veel goed. De volgende ochtend heeft Katy haar slot vervangen en hopelijk is dat einde verhaal.

En dan vandaag, een jongen bij een kapotte auto opgepikt, naar zijn huis gebracht en daar door zijn broer omgeluld om mee de woestijn in te gaan op kamelentocht, vier dagen en drie nachten. Spannend om met een klein groepje de woestijn in te gaan, zandduinen te zien, slapen onder de sterren. Tegelijkertijd betalen we er een astronomisch bedrag voor. Het gevoel afgezet te zijn overstemt het gevoel een avontuur aan te gaan helaas, hopelijk is dat weg zodra we op de kamelenrug zitten…

Een hoop avontuur dus! En daarnaast ook prachtige schouwspelen van arabische kunst, mooie trommelmuziek in de woestijn en in de stad, een aangename ontmoeting met twee mannen op La Place bij een gemberthee-tentje, heerlijk eten, wonderlijke sterrenhemels, prachtige uitzichten van diverse dakterrassen, kortom een kijkje in dit exotische land. En dat na nog maar vier dagen…

Ze zeggen dat je je geest flexibel moet houden. Nou daar helpt zon vakantie wel bij!

Best te doen!

Met een lekker vuurtje is het net een avondje uit te houden :) Heerlijk!

Hmmmmm witte poeder!

image

On top of the world! Met een groep van 10 anderen lekker een weekje Les Deux Alpes. Prachtig gebied, jammer van het gebrek aan zicht, op 1 dag na :)

Er is ook een filmpje

Ons nieuwe huisje moet nog wel e.e.a. aan gebeuren, te beginnen met de badkamer eruit. En dan kom je dit soort ongein tegen…

Ons nieuwe huisje moet nog wel e.e.a. aan gebeuren, te beginnen met de badkamer eruit. En dan kom je dit soort ongein tegen…

Spelen met de Philips Hue lampen

Dit zijn niet zomaar peertjes! De kleurenlampen van philips hue hebben een api waarmee je ze aan kunt sturen, dat opent een hele wereld aan gave ideeen. Hieronder een aantal daarvan die we bij Q42 hebben uitgewerkt.

Huelandsspoor

Op Den Haag HS spoor 6 hangt een QR-code. Scan je die, dan kom je op www.huelandsspoor.nl terecht. Je kan dan de kleuren van het Q42 pand dat aan de overkant van het spoor ligt, aanpassen! Vooral leuk ‘s avonds in het donker, dan licht het hele pand op.


Telefoonnummer

Hip, al die iPhone en Android apps. Maar wat moet je nou als je nog een oude simpele Nokia telefoon hebt, zoals Korjan? Nou, dan is er nu ook een telefoonnummer waarmee je onze lampen kan bedienen! Probeer het maar eens:  085 888 1942.


Windows 8 App

Michiel heeft een simpele app voor de Windows 8 Surface tablet gemaakt. Lekker basic: gewoon een kleur kiezen!


Nightrider

En als je dan het hele pand vol hebt hangen met hue lampen, wat ga je dan als echte n3rd bouwen? Juist: nightrider!

Hmm embedden lukt niet… Bekijk hem op facebook!

Stroboscoop modus

De lampen kunnen ook op een soort stroboscoop modus gezet worden, maar die wordt wijzelijk niet door de API ondersteund :)

En dan nog een leuk filmpje, om de sfeer een beetje aan te geven :)