Drie nachten in de woestijn geslapen, heerlijk!
Het begon natuurlijk met de lang verwachte teleurstelling dat het door onze vrienden langs de weg wel erg rooskleurig was voorgedaan. Onze vrienden stuurden ons in de richting van “Oasis Mile et une nuit”, drie uur rijden zuidelijker aan de grens van de woestijn. Daar aangekomen wist niemand ervan, maar met het betaalbewijs kregen we toch een gids en twee kamelen mee. Geen huwelijksfeest, geen bagagekameel, geen beloofde sprookjestocht. Maar wel vier dagen woestijn met een nieuw gezicht: Moubarek. Fijn om met een schone lij te beginnen.

Mijn eerste gedachte bij het zien van de woestijn was “jeumig wat een grote zandbak!”. Volgens Hester rende ik rond als een jonge hond, wat de spierpijn de volgende dag wel zou verklaren.

Waar ik het meest van genoten heb is rondlopen op blote voeten, tot ver over mn enkels in het zand. En van de Television Nomade, het kampvuur. De muziek werd ‘s avonds verzorgd door de Musique Tajine, het pruttelen van de stoofschotel op het vuur. Dit concert duurde meerdere uren, terwijl wij van de tv aan het genieten waren, of een spelletje regenwormen speelden.

's Nachts werd ik telkens iets voor zonsopkomst wakker en kon nog even van de sterrenhemel genieten. Erg goed in sterrenbeelden ben ik niet dus ik verzon er een paar bij: de eiffeltoren, de vliegenmepper en de boogschutter (waarvan helaas alleen de pijl zichtbaar was…) heb ik iedere nacht weer terug weten te vinden. Op de achtergrond hoorde ik dan de kamelen, die smakelijk bezig waren met herkouwen.

Het lukte me goed om hier gedachteloos te zijn, er volkomen in op te gaan en te genieten. De eerste nacht werd ik nog getijsterd door de gezichten van onze oplichters, overdag had ik er geen last van. De laatste nacht zat ik opeens weer in een “doe-stand” doordat Moebarek vroeg hoeveel het kostte om een website te laten maken, want dat wilde hij wel. Tja daar gaat mijn hoofd richting teksten, technieken en vormgeving. Het duurde even voordat ik dat weer los kon laten, ookal kapte ik het onderwerp zo snel mogelijk weer af.

Hester is ook nog even met werk bezig geweest, ze probeerde Moebarek zijn Engels te verbeteren, een hele opgave.

Drie nachten in de woestijn geslapen, heerlijk!
Het begon natuurlijk met de lang verwachte teleurstelling dat het door onze vrienden langs de weg wel erg rooskleurig was voorgedaan. Onze vrienden stuurden ons in de richting van “Oasis Mile et une nuit”, drie uur rijden zuidelijker aan de grens van de woestijn. Daar aangekomen wist niemand ervan, maar met het betaalbewijs kregen we toch een gids en twee kamelen mee. Geen huwelijksfeest, geen bagagekameel, geen beloofde sprookjestocht. Maar wel vier dagen woestijn met een nieuw gezicht: Moubarek. Fijn om met een schone lij te beginnen.

Mijn eerste gedachte bij het zien van de woestijn was “jeumig wat een grote zandbak!”. Volgens Hester rende ik rond als een jonge hond, wat de spierpijn de volgende dag wel zou verklaren.

Waar ik het meest van genoten heb is rondlopen op blote voeten, tot ver over mn enkels in het zand. En van de Television Nomade, het kampvuur. De muziek werd ‘s avonds verzorgd door de Musique Tajine, het pruttelen van de stoofschotel op het vuur. Dit concert duurde meerdere uren, terwijl wij van de tv aan het genieten waren, of een spelletje regenwormen speelden.

's Nachts werd ik telkens iets voor zonsopkomst wakker en kon nog even van de sterrenhemel genieten. Erg goed in sterrenbeelden ben ik niet dus ik verzon er een paar bij: de eiffeltoren, de vliegenmepper en de boogschutter (waarvan helaas alleen de pijl zichtbaar was…) heb ik iedere nacht weer terug weten te vinden. Op de achtergrond hoorde ik dan de kamelen, die smakelijk bezig waren met herkouwen.

Het lukte me goed om hier gedachteloos te zijn, er volkomen in op te gaan en te genieten. De eerste nacht werd ik nog getijsterd door de gezichten van onze oplichters, overdag had ik er geen last van. De laatste nacht zat ik opeens weer in een “doe-stand” doordat Moebarek vroeg hoeveel het kostte om een website te laten maken, want dat wilde hij wel. Tja daar gaat mijn hoofd richting teksten, technieken en vormgeving. Het duurde even voordat ik dat weer los kon laten, ookal kapte ik het onderwerp zo snel mogelijk weer af.

Hester is ook nog even met werk bezig geweest, ze probeerde Moebarek zijn Engels te verbeteren, een hele opgave.